सुण सुण दिदी बैनिउ, गोरसका कुरा।
कुरा सुणी आफ्ना घर, अरिहाल्या पूरा।।
मनाई बरता पानी लैया, गाई भैंसा दुन्तिक।
थुन कचुण्डो गोबरले, बिदिया हुन्तिक।।
माणि माणि थन्कचुन्डो, सफा सित धुनु।
जबसम्म साफ हुनैन, बिदीयाका थुनु।।
धोई पखालि रुमालले, पुछेर दुद दुनु।
दुद दोई सकेर मात्र, थोरो बाच्छो खुनु।।
सिउंथोराइ सिउंबाच्छाई दोया, दुदमा राल जान्या।
होइजान्या पशुको जुठो, त्यो कसेरि खान्या।।
सुरुईदेखि जाईनोबादि, जति चाइन्छ दुनु।
गोरसका भाँणा कुँणा, घोसी घोसी धुनु।।
काचो दूध कसैलेपनि, आफ्खानुन ख्वाउनु।
चालचलन बदलि हाल्लु, जमानाले स्वाऊनु।।
तताईबर दै जमाउनु, आफ्ना घर घर।
तै पछा सरूवा रोगै, क्यै हुनिन डर।।
साबुनले हात धोईहाल्लु, नौनी पुछन्तिक।
फोहर हातो मैल आउँछ, पाथन लुछन्तिक।।
उत्यैनोई नौनिको डल्लो, उईनोई हातो मैल।
कसैको फोहरी बानी, सुधरलो कैल।।
सबै कुरा ध्यान पुर्याउनु, आफ्ना ज्यूना भरी।
मनानी लपेटी हाल्लु, घरमा छाईं अरी।।
माखा जाना साङ्ला जाना, खुला मनानिमा।
यो गीति निबेदन मेरो, सबै जननीमा।।
हाम्खि मात्र भन्यो भनी, दुःख जन मान्या।
बर्ता काम तम्रा हात, हुनाले हो भन्या।।
चाहा खान्ज्याँ गन्आउँछे, सबै बिचार अर।
त्यो गन कसेरी आउँछे? गोबर पडीबर।।
यीनै कुरा ध्यान पुर्याए, झाडा बान्ता हट्छ।
जीवन हाम्रो स्वस्थ हुन्छ, सरूवा रोग घट्छ।।
नसुनेका मान्यजनलाई, सुनाउनु यी कुरा।
घर घर गाउँ शहर, देशभरी पूरा।।
बीस वर्ष अगाडि मैले, यो लेख्याको थिया।
लौ सबै ज्यूनार अर, आज पस्किदिया।।
ओम् शान्ती छ सबैलाई, मनमुटु देखेर।
कसो छ? जवाफ दिया, कमेन्ट लेखेर।।
लेखक : पुष्पराज पनेरू
